ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์เห่า
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงhào
ราชบัณฑิตยสภาhao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/haw˨˩/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʰrawᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ເຫົ່າ (เห็่า), ภาษาไทใหญ่ ႁဝ်ႇ (ห่ว), ภาษาอาหม 𑜑𑜧 (หว์), ภาษาจ้วง raeuq, ภาษาจ้วงแบบหนง haeuq, ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง haeuq

คำกริยาแก้ไข

เห่า (คำอาการนาม การเห่า)

  1. อาการส่งเสียงสั้นของหมา
  2. พูด (ใช้ในเชิงดูถูก)

รากศัพท์ 2แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ເຫົ່າ (เห็่า), ภาษาไทดำ ꪹꪬ꪿ꪱ (เห่า), ภาษาไทใหญ่ ႁဝ်ႇ (ห่ว)

คำนามแก้ไข

เห่า (คำลักษณนาม ตัว)

  1. (งู~) ชื่องูพิษรุนแรงขนาดกลาง ในสกุล Naja วงศ์ Elapidae ขนาดยาวประมาณ 1.3-2 เมตร พบหลายสีต่างกันไปในแต่ละตัว เช่น ดำ น้ำตาล เขียวอมเทา เหลืองหม่น บางตัวมีลายสีขาวและบางตัวไม่มีลาย สามารถยกตัวท่อนหัวตั้งขึ้นและแผ่บริเวณคอกว้างออกได้ เรียกว่า แผ่แม่เบี้ย ขณะแผ่แม่เบี้ยจะเห็นลายดอกจันบริเวณกลางหัวด้านหลัง ทำเสียงขู่พ่นลมออกทางจมูกดังฟู่อาศัยอยู่ตามที่ลุ่ม กินหนู กบ เขียด ลูกไก่ ในประเทศที่พบแล้ว มี 3 ชนิด คือ เห่าไทย (N. kaouthia Lesson) ส่วนตัวที่มีสีคล้ำ เรียก เห่าหม้อ, เห่าด่างพ่นพิษ (N. siamensis Laurenti) และเห่าทองพ่นพิษ (N. sumatrana Müller) ซึ่งสามารถพ่นฉีดพิษออกจากเขี้ยวพิษได้