ภาษาไทยแก้ไข

รูปแบบอื่นแก้ไข

  • (เลิกใช้) ฅอ

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɣoːᴬ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC ɦəu, “กล่องเสียง; ลำคอ”); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຄໍ (คํ), ภาษาคำเมือง ᨤᩬᩴ (ฅอํ), ภาษาเขิน ᨤᩳ (ฅอ), ภาษาไทใหญ่ ၶေႃး (ข๊อ̂), ภาษาไทดำ ꪁꪷ (ก̱ํ), ภาษาอาหม 𑜁𑜦𑜡 (ขอ̂) หรือ 𑜁𑜞𑜦𑜡 (ขฺรอ̂), ภาษาจ้วง hoz, ภาษาแสก กฺ๊อ

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์คอ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkɔɔ
ราชบัณฑิตยสภาkho
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰɔː˧/()

คำนามแก้ไข

คอ

  1. ส่วนของร่างกายที่ต่อศีรษะกับตัว
  2. ส่วนของภาชนะที่คอดอยู่ระหว่างตัวกับปาก
    คอหม้อ
  3. เรียกส่วนลำต้นของพรรณไม้วงศ์ปาล์มที่อยู่ระหว่างใบล่างสุดกับยอด
    คอมะพร้าว
    คอตาล
  4. โดยปริยายหมายความว่า ความมีใจชอบเสพสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นอาจิณ
    คอเหล้า
    คอเบียร์
    คอหนัง
    คอละคร

การใช้แก้ไข

ส่วนของร่างกาย ราชาศัพท์ว่า พระศอ พระกัณฐ์ พระกัณฐา หรือ พระกรรฐ์

คำแปลภาษาอื่นแก้ไข