ภาษาไทยแก้ไข

 
วิกิพีเดียมีบทความเกี่ยวกับ:
Wikipedia
 
ปากของมนุษย์

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *paːkᴰ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨸᩣ᩠ᨠ (ปาก), ภาษาลาว ປາກ (ปาก), ภาษาไทใหญ่ ပၢၵ်ႇ (ป่าก), ภาษาไทดำ ꪜꪱꪀ (ปาก), ภาษาไทลื้อ ᦔᦱᧅ (ปาก), ภาษาอาหม 𑜆𑜀𑜫 (ปก์), ภาษาแสก ป̄าก, ภาษาจ้วง bak

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ปาก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbpàak
ราชบัณฑิตยสภาpak
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/paːk̚˨˩/()

คำนามแก้ไข

ปาก

  1. อวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกายคนและสัตว์ อยู่ที่บริเวณใบหน้า ใช้สำหรับกินอาหาร และออกเสียง
  2. โดยปริยายหมายถึงส่วนต่าง ๆ ที่อยู่ในบริเวณปาก เช่น ปากเปื่อย
  3. ขอบช่องแห่งสิ่งต่าง ๆ เช่น ปากหม้อ ปากไห
  4. ต้นทางสำหรับเข้าออก เช่น ปากช่อง ปากตรอก, ถ้าเป็นทางทะเล เรียกว่า ปากน้ำ, ปากแม่น้ำ เช่น ปากพูน ปากเซ
  5. กลีบดอกกล้วยไม้คล้ายรูปกรวยหรือหลอดที่อยู่ตรงกลางเป็นที่อยู่ของเกสร, กระเป๋า ก็เรียก

คำลักษณนามแก้ไข

ปาก

  1. เรียกสิ่งบางอย่างเช่นแหอวนหรือพยานบุคคล เช่น แหปากหนึ่ง อวน 2 ปาก พยาน 3 ปาก

คำกริยาแก้ไข

ปาก

  1. พูด
    ดีแต่ปาก

คำพ้องความแก้ไข

ดูที่ อรรถาภิธาน:ปาก

ภาษาคำเมืองแก้ไข

คำนามแก้ไข

ปาก

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨸᩣ᩠ᨠ (ปาก)

คำกริยาแก้ไข

ปาก (คำอาการนาม ก๋ารปาก หรือ ก๋านปาก)

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨸᩣ᩠ᨠ (ปาก)

ภาษาอีสานแก้ไข

คำกริยาแก้ไข

ปาก (อาการนาม การปาก)

  1. พูด