ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɓaɰᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ໃບ (ใบ), ภาษาไทลื้อ ᦺᦢ (ไบ), ภาษาไทดำ ꪻꪚ (ใบ), ภาษาไทใหญ่ မႂ် (ใม) หรือ ဝႂ် (ใว), ภาษาอาหม 𑜈𑜧 (บว์), 𑜈𑜨𑜧 (บอ̂ว์), 𑜉𑜧 (มว์), หรือ 𑜉𑜨𑜧 (มอ̂ว์), ภาษาจ้วง mbaw, ภาษาแสก เบ๋อ

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ใบ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbai
ราชบัณฑิตยสภาbai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/baj˧/()

คำนามแก้ไข

ใบ (คำลักษณนาม ใบ)

  1. ส่วนของพืชที่ติดอยู่กับกิ่งหรือลำต้น โดยมากมีลักษณะเป็นแผ่นแบนรูปร่างต่าง ๆ กัน มีก้านใบหรือไม่มีก็ได้ มักมีสีเขียว
  2. สิ่งที่ทำด้วยผืนผ้าเป็นต้น สำหรับขึงที่เสากระโดงเพื่อรับลม
  3. แผ่นเอกสารหรือหนังสือสำคัญต่าง ๆ
    ใบขับขี่
    ใบทะเบียน
  4. เรียกของที่เป็นแผ่น ๆ
    ใบหนังสือ
    ใบมีด
    ใบหู
    ทองใบ

คำลักษณนามแก้ไข

ใบ

  1. ใช้เรียกผลไม้ ภาชนะ เครื่องใช้บางอย่าง หรือแผ่นเอกสาร
    มะม่วง 2 ใบ
    ถ้วย 3 ใบ
    ตู้ 4 ใบ
    ใบขับขี่ 5 ใบ

ภาษาคำเมืองแก้ไข

คำนามแก้ไข

ใบ

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨷᩱ (ไบ)