เปิดเมนูหลัก

เนื้อหา

ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์กัน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงgan
ราชบัณฑิตยสภาkan
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kan˧/
คำพ้องเสียง

รากศัพท์ 1แก้ไข

คำสรรพนามแก้ไข

กัน

  1. สรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนตัวผู้พูดเพศชาย พูดกับผู้เสมอกันหรือผู้น้อยในทำนองกันเอง
คำเกี่ยวข้องแก้ไข
คำแปลภาษาอื่นแก้ไข

รากศัพท์ 2แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *kanᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ກັນ (กัน), ภาษาไทลื้อ ᦂᧃ (กัน), ภาษาไทใหญ่ ၵၼ် (กัน), ภาษาอาหม 𑜀𑜃𑜫 (กน์)

คำกริยาวิเศษณ์แก้ไข

กัน

  1. คำประกอบท้ายกริยาของผู้กระทำตั้งแต่ 2 คนขึ้นไปแสดงการกระทำร่วมกัน อย่างเดียวกันหรือต่อกัน
    คิดกัน
    หารือกัน
คำเกี่ยวข้องแก้ไข

รากศัพท์ 3แก้ไข

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC kɑn); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ກັນ (กัน), ภาษาไทดำ ꪀꪽ (กัน), ภาษาไทใหญ่ ၵၼ် (กัน), ภาษาเขมร កាល់ (กาล̍)

คำกริยาแก้ไข

กัน (คำอาการนาม การกัน)

  1. กีดขวางไว้ไม่ให้เข้ามาหรือออกไป หรือไม่ให้เกิดมีขึ้น
    กันฝน, กันสนิม, กันภัย
  2. แยกไว้ เช่น
    กันเงินไว้ 500 บาทเพื่อจ่ายในสิ่งที่จำเป็น
    กันเอาไว้เป็นพยาน
คำเกี่ยวข้องแก้ไข
คำแปลภาษาอื่นแก้ไข

คำนามแก้ไข

กัน

  1. ชื่อช้างศึกพวกหนึ่งมีหน้าที่ป้องกันและล้อมทัพ
  2. ชื่อเรือซึ่งกำหนดให้เข้ากระบวนเสด็จทางชลมารค ทำหน้าที่ถวายอารักขา มีหลายลำ ตั้งเป็นแถวขนาบกระบวนเรือพระที่นั่งทั้ง 2 ข้างและกันอยู่ท้ายกระบวนระหว่างเรือของเจ้านายที่ตามเสด็จ
คำพ้องความหมายแก้ไข
คำประสมแก้ไข

รากศัพท์ 4แก้ไข

จากภาษาเขมร កាល់ (กาล̍, โกนให้เสมอ)

คำกริยาแก้ไข

กัน (คำอาการนาม การกัน)

  1. โกนให้เป็นเขตเสมอ
    กันคิ้ว
    กันคอ
    กันหน้า

ภาษาเขมรถิ่นไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

เทียบภาษาเขมร កាន់ (กาน̍)

การออกเสียงแก้ไข

คำกริยาแก้ไข

กัน

  1. ถือ