ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *lɯ:kᴰ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาอีสาน ลูก, ภาษาลาว ລູກ (ลูก), ภาษาคำเมือง ᩃᩪᨠ (ลูก), ภาษาไทลื้อ ᦟᦴᧅ (ลูก), ภาษาไทดำ ꪩꪴꪀ (ลุก), ภาษาไทใหญ่ လုၵ်ႈ (ลุ้ก), ภาษาไทใต้คง ᥘᥧᥐ (ลูก), ภาษาปู้อี leg, ภาษาจ้วง lwg, ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง lug

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ลูก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงlûuk
ราชบัณฑิตยสภาluk
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/luːk̚˥˩/(สัมผัส)

คำนามแก้ไข

ลูก

  1. ผู้มีกำเนิดจากพ่อแม่ หรือโดยปริยายถือว่ามีฐานะเสมือนลูก
  2. คำที่พ่อแม่เรียกลูกของตนโดยตรง หรือเรียกเด็กอื่นหรือผู้เยาว์กว่าผู้พูดหลายปีด้วยความรู้สึกรักและเอ็นดู
  3. คำที่ลูกใช้แทนชื่อตนเวลาพูดกับพ่อแม่ด้วยความรักและเคารพ
    ลูกไปเล่นกับเพื่อนนะครับ
  4. สัตว์ที่ยังไม่โต
    ลูกแมว
    ลูกหมา
  5. ผลไม้, ลูกไม้, สิ่งที่จะสืบเป็นพันธุ์ไม้มีลักษณะกลม ๆ
  6. เมื่อกล่าวถึงผลไม้ชนิดใดโดยเฉพาะ ซึ่งโดยมากเป็นคำพยางค์เดียวอันอาจทำให้เข้าใจผิดเป็นอย่างอื่นได้ ตามปรกติมักมีคำ ลูก ประกอบข้างหน้า
    ลูกเกด
    ลูกชิด
  7. ใช้เรียกสิ่งที่มีรูปกลม ๆ หรือยาว ๆ หรือโดยอนุโลม
    ลูกกุญแจ
    ลูกเต๋า
    ลูกหิน

คำลักษณนามแก้ไข

ลูก

  1. ใช้แก่ลูกไม้หรือสิ่งที่มีรูปกลม ๆ หรือยาว ๆ หรือคล้ายคลึงเช่นนั้น
    มะม่วง 5 ลูก
    ลูกหิน 2 ลูก
    ขนมจีบ 10 ลูก
    แป้งข้าวหมาก 3 ลูก

คำประสมแก้ไข

คำแปลภาษาอื่นแก้ไข

คำคุณศัพท์แก้ไข

ลูก

  1. ที่มีลักษณะเป็นทรงกลม, ที่กลม ๆ
    เคี่ยวกะทิเป็นลูก

ภาษาคำเมืองแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

คำนามแก้ไข

ลูก (คำลักษณนาม คน)

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᩃᩪᨠ (ลูก)

คำลักษณนามแก้ไข

ลูก

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᩃᩪᨠ (ลูก)