ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์จิก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงjìk
ราชบัณฑิตยสภาchik
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/t͡ɕik̚˨˩/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

คำกริยาแก้ไข

จิก (คำอาการนาม การจิก)

  1. กิริยาที่เอาจะงอยปากสับอย่างอาการของนกเป็นต้น
  2. กิริยาที่เอาสิ่งมีปลายคมหรือแหลมกดลงพอให้ติดอยู่
    เอาเล็บจิกให้เป็นรอย
    เอาปลายเท้าจิกดินให้อยู่
  3. (ภาษาปาก) โขกสับเมื่อเป็นต่อ
    เมื่อได้ท่าก็จิกเสียใหญ่
  4. (ภาษาปาก) ทำร้ายด้วยคำพูดหรือสายตา
    เธอก็ดีแต่จิกคนอื่น ไม่รู้จักดูตัวเองบ้าง
    เธอพูดหวานแต่ใช้สายตาจิกลูกน้องตลอด
  5. (ภาษาปาก) คว้าหรือแย่งชิงผู้ชายมาเป็นแฟน
    ไปผับคืนนี้จะต้องจิกผู้ชายให้ได้สักคน

รากศัพท์ 2แก้ไข

คำนามแก้ไข

จิก

  1. ชื่อไม้ต้นขนาดกลางหลายชนิดในสกุล Barringtonia วงศ์ Lecythidaceae ขึ้นในที่ชุ่มชื้นและที่น้ำท่วมถึง ดอกสีขาว เกสรเพศผู้สีแดงมักออกเป็นช่อยาวห้อยเป็นระย้า เช่น จิกนา [B. acutangula (L.) Gaertn.] จิกบ้าน หรือ จิกสวน [B. racemosa (L.) Roxb.] จิกเล [B. asiatica (L.) Kurz]
  2. กระโดน, ชื่อไม้ต้นชนิด Careya sphaerica Roxb.
  3. ตีนตุ๊กแก, ชื่อเห็ดชนิด Lopharia papyracea (Jungh.) Reid

อ้างอิงแก้ไข