ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *pʰuːꟲ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC pɨoX)[1]; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຜູ້ (ผู้), ภาษาไทลื้อ ᦕᦴᧉ (ผู้), ภาษาไทดำ ꪠꪴ꫁ (ฝุ้), ภาษาไทใหญ่ ၽူႈ (ผู้), ภาษาไทใต้คง ᥚᥧᥲ (ผู้), ภาษาอาหม 𑜇𑜥 (ผู), ภาษาปักษ์ใต้ พู้, ภาษาจ้วง boux

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์พู่
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpûu
ราชบัณฑิตยสภาphu
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰuː˥˩/()
คำพ้องเสียงพู่
ภู่

คำนามแก้ไข

ผู้

  1. คำใช้แทนคำว่า คนหรือสิ่งที่ถือเสมือนคน
  2. คำใช้ประกอบคำกริยาหรือคำวิเศษณ์ใช้เป็นนาม เช่น ผู้โดยสาร ผู้ร้าย

คำประสมแก้ไข

คำคุณศัพท์แก้ไข

ผู้

  1. เป็นเพศชาย

คำประสมแก้ไข

คำแปลภาษาอื่นแก้ไข

คำสันธานแก้ไข

ผู้

  1. ซึ่ง

อ้างอิงแก้ไข

  1. Pittayaporn, Pittayawat (2014), chapter Layers of Chinese Loanwords in Proto-Southwestern Tai as Evidence for the Dating of the Spread of Southwestern Tai, in MANUSYA: Journal of Humanities, volume 20 (special issue), Bangkok: Chulalongkorn University, ISSN 0859-9920, pages 47–68.