ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ขุน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkǔn
ราชบัณฑิตยสภาkhun
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰun˩˩˦/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC kɨun); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨡᩩᩁ (ขุร), ภาษาลาว ຂຸນ (ขุน), ภาษาไทลื้อ ᦃᦳᧃ (ฃุน), ภาษาไทใหญ่ ၶုၼ် (ขุน), ภาษาไทใต้คง ᥑᥧᥢᥴ (ฃู๋น), ภาษาอาหม 𑜁𑜤𑜃𑜫 (ขุน์); เทียบภาษาเขมรเก่า ខុណ (ขุณ), ภาษาเขมร ខុន (ขุน) และ ឃុន (ฆุน)

รูปแบบอื่นแก้ไข

คำนามแก้ไข

ขุน

  1. ผู้เป็นใหญ่, หัวหน้า
  2. (โบราณ) บรรดาศักดิ์ข้าราชการรองจากหลวงลงมา
    ขุนวิจิตรมาตรา
  3. (โบราณ) ข้าราชการที่ได้รับพระราชทานสัญญาบัตร ตามปรกติ ต้องมีศักดินาตั้งแต่ 400 ขึ้นไป
  4. เรียกหมากรุกตัวสำคัญที่สุด

คำคุณศัพท์แก้ไข

ขุน

  1. ใหญ่
    ขุนเขา
    ขุนนาง

รากศัพท์ 2แก้ไข

คำกริยาแก้ไข

ขุน (คำอาการนาม การขุน)

  1. ให้อาหารแก่สัตว์เลี้ยง
  2. โดยปริยายหมายถึงเลี้ยงดูอย่างดี

ภาษาปักษ์ใต้แก้ไข

คำสรรพนามแก้ไข

ขุน

  1. คุณ

คำพ้องความแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  • ขุน” ใน Central Southern Thai Dictionary (Kaewkhao, Uthai และ Kiatboonyarit, Tawan: ประเทศไทย: US Peace Corps 1986), หน้าที่ 9