ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ขน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkǒn
ราชบัณฑิตยสภาkhon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰon˩˩˦/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *q.pɯlᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂົນ (ข็น), ภาษาไทลื้อ ᦃᦳᧃ (ฃุน), ภาษาไทดำ ꪶꪄꪙ (โฃน), ภาษาไทใหญ่ ၶူၼ် (ขูน), ภาษาอ่ายตน ၵုꩫ် (ขุน), ภาษาอาหม 𑜁𑜤𑜃𑜫 (ขุน์), ภาษาปู้อี benl, ภาษาจ้วง bwn, ,ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง koen-ขน, ภาษาจ้วงแบบหนง koan, ภาษาแสก ปุ๋น

คำนามแก้ไข

ขน (คำลักษณนาม เส้น)

  1. สิ่งที่เป็นเส้นขึ้นตามผิวหนังคนและสัตว์ และใช้ตลอดไปจนถึงที่ขึ้นบนผิวต้นไม้ ผลไม้ ใบไม้ และอื่น ๆ, ราชาศัพท์ว่า พระโลมา
    ขนตา
    ขนนก
    ขนเม่น

คำพ้องความแก้ไข

รากศัพท์ 2แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂົນ (ข็น), ภาษาแสก ขุ่นภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง konz, ภาษาจ้วง gonz

คำกริยาแก้ไข

ขน (คำอาการนาม การขน)

  1. เอาสิ่งของเป็นต้นจำนวนมากจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งโดยบรรทุก หาบ หาม หรือด้วยวิธีอื่น

รากศัพท์ 3แก้ไข

คำนามแก้ไข

ขน

  1. (หญ้า~) ชื่อหญ้าชนิด Brachiaria mutica (Forssk.) Stapf ในวงศ์ Gramineae ขึ้นในที่ชื้นและชายน้ำ ข้อ กาบใบ และใบมีขน ใช้เป็นอาหารสัตว์, ปล้องขน ก็เรียก

ภาษาคำเมืองแก้ไข

คำกริยาแก้ไข

ขน (คำอาการนาม ก๋ารขน หรือ ก๋านขน)

  1. (อกรรม) อีกรูปหนึ่งของ ᨠᩕᩫ᩠ᨶ (กร็น)