ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC ɦuənX)[1]; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂຸ່ນ (ขุ่น); เทียบภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง goenj

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ขุ่น
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkùn
ราชบัณฑิตยสภาkhun
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰun˨˩/()

คำคุณศัพท์แก้ไข

ขุ่น (คำอาการนาม ความขุ่น)

  1. มีลักษณะมัว ไม่ใส ไม่ชัดเจน

ภาษาแสกแก้ไข

รากศัพท์ 1แก้ไข

คำคุณศัพท์แก้ไข

ขุ่น

  1. ขุ่น (มัว)

รากศัพท์ 2แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย ขน, ภาษาลาว ຂົນ (ข็น)

คำกริยาแก้ไข

ขุ่น

  1. ขน (ย้าย)

ภาษาปักษ์ใต้แก้ไข

คำสรรพนามแก้ไข

ขุ่น

  1. คุณ

คำพ้องความแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  • ขุ่น” ใน Central Southern Thai Dictionary (Kaewkhao, Uthai และ Kiatboonyarit, Tawan: ประเทศไทย: US Peace Corps 1986), หน้าที่ 9
  1. Pittayaporn, P. (2014). Layers of Chinese loanwords in proto-southwestern Tai as evidence for the dating of the spread of southwestern Tai. Manusya J Humanit, 20, 47-68.