ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์สวน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsǔuan
ราชบัณฑิตยสภาsuan
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sua̯n˩˩˦/(สัมผัส)
คำพ้องเสียงสรวล

รากศัพท์ 1แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *swɯːnᴬ; เทียบภาษาจีนยุคกลาง (MC ɦʉɐn); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩈ᩠ᩅᩁ (สวร), ภาษาลาว ສວນ (สวน), ภาษาไทลื้อ ᦷᦉᧃ (โสน), ภาษาไทดำ ꪎꪺꪙ (สัวน), ภาษาไทขาว ꪎꪺꪙ (สัวน), ภาษาไทใหญ่ သူၼ် (สูน), ภาษาอาหม 𑜏𑜤𑜃𑜫 (สุน์), ภาษาจ้วง suen

คำนามแก้ไข

สวน

  1. บริเวณที่ปลูกต้นไม้เป็นจำนวนมาก
    สวนทุเรียน
    สวนยาง
    สวนกุหลาบ
    สวนผัก
  2. โดยปริยายหมายถึงสถานที่ซึ่งมีลักษณะเช่นนั้นในบางกรณี
    สวนสัตว์
    สวนงู
คำแปลภาษาอื่นแก้ไข
คำสืบทอดแก้ไข
  • เขมร: សួន (สัวน)

รากศัพท์ 2แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ສວນ (สวน)

คำกริยาแก้ไข

สวน (คำอาการนาม การสวน)

  1. อาการที่เคลื่อนไปตรงข้ามในเส้นทางเดียวกัน
    เดินสวนกัน
    มีรถสวนมา
  2. (ล้าสมัย) เทียบสอบขนาดหรือปริมาณเครื่องตวง
    สวนสัด
    สวนทะนาน
  3. เอาสายสวนใส่ทางช่องปัสสาวะให้เข้าไปในกระเพาะปัสสาวะเพื่อให้ปัสสาวะออก
  4. เอาลูกสวนใส่ทวารหนักแล้วบีบน้ำยาหรือน้ำสบู่ให้เข้าไปในลำไส้ใหญ่เพื่อกระตุ้นให้ลำไส้ใหญ่บีบตัวให้อุจจาระออก

รากศัพท์ 3แก้ไข

คำกริยาแก้ไข

สวน (คำอาการนาม การสวน)

  1. เย็บแบบด้วยดอกไม้หรือใบไม้ให้เป็นแถบยาว เพื่อใช้ตกแต่งประดับโครงประทุนคลุมผ้าไตรเป็นต้น

รากศัพท์ 4แก้ไข

จากภาษาบาลี สวน; เทียบภาษาสันสกฤต श्रवण (ศฺรวณ)

รูปแบบอื่นแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์[เสียงสมาส]
สะ-วะ-นะ-
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsà-wá-ná-
ราชบัณฑิตยสภาsa-wa-na-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sa˨˩.wa˦˥.na˦˥./

คำนามแก้ไข

สวน

  1. การฟัง