ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *C̬.qɯjꟲ, จากภาษาจีนเก่า (OC *hliʔ, *hri); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨡᩦ᩶ (ขี้), ภาษาลาว ຂີ້ (ขี้), ภาษาไทลื้อ ᦃᦲᧉ (ฃี้), ภาษาไทใหญ่ ၶီႈ (ขี้), ภาษาไทใต้คง ᥑᥤᥲ (ฃี้), ภาษาไทดำ ꪄꪲ꫁ (ฃิ้), ภาษาอาหม 𑜁𑜣 (ขี), ภาษาจ้วง haex, ภาษาแสก ไกฺ, ภาษาจ้วงใต้ kij

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์คี่
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkîi
ราชบัณฑิตยสภาkhi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰiː˥˩/(สัมผัส)
คำพ้องเสียงคี่

คำกริยาแก้ไข

ขี้ (คำอาการนาม การขี้)

  1. กิริยาที่ถ่ายกากอาหารออกทางทวารหนัก, ถ่ายอุจจาระ, ราชาศัพท์ว่า ลงพระบังคนหนัก

คำประสมแก้ไข

คำนามแก้ไข

ขี้

  1. กากอาหารที่ร่างกายไม่ต้องการแล้วขับถ่ายออกทางทวารหนัก, อุจจาระ
  2. สิ่งที่ร่างกายขับถ่ายออกมาเกรอะกรังอยู่
    ขี้ไคล
    ขี้รังแค
    ขี้หู
    ขี้ตา
  3. โดยปริยายหมายความถึงสิ่งที่ไม่ต้องการ
    ขี้ตะกั่ว
  4. เศษหรือกากที่ออกมาจากสิ่งนั้น
    ขี้กบ
    ขี้เลื่อย

คำประสมแก้ไข

คำอนุภาคแก้ไข

ขี้

  1. ใช้ประกอบหน้าคำที่แสดงความหมายในทางที่ไม่ดี
    ขี้เกียจ
    ขี้เหนียว
  2. ใช้ประกอบหน้าคำที่แสดงว่ามักเป็นเช่นนั้น
    ขี้หัวเราะ
    ขี้ขอ

คำประสมแก้ไข

คำพ้องความแก้ไข

ดูที่ อรรถาภิธาน:ขี้

ภาษาญ้อแก้ไข

คำนามแก้ไข

ขี้

  1. ขี้