ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *kʰwiːᴮ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC ɡˠiᴇ)[1]; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨡᩦ᩵ (ขี่), ภาษาลาว ຂີ່ (ขี่), ภาษาเขิน ᨡᩦ᩵ (ขี่), ภาษาไทลื้อ ᦃᦲᧈ (ฃี่), ภาษาไทดำ ꪄꪲ꪿ (ฃิ่), ภาษาไทใหญ่ ၶီႇ (ขี่), ภาษาไทใต้คง ᥑᥤᥱ (ฃี่), ภาษาอาหม 𑜁𑜣 (ขี), ภาษาจ้วง gwih, ภาษาจ้วงแบบหนง kiq

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ขี่
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkìi
ราชบัณฑิตยสภาkhi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰiː˨˩/()

คำกริยาแก้ไข

ขี่ (คำอาการนาม การขี่)

  1. นั่งเอาขาคร่อม
  2. โดยปริยายหมายถึงนั่งไปในยานพาหนะ
  3. ขับ (ใช้กับรถยนต์)[2]
    เขาขี่เบ๊นซ์รุ่นใหม่โก้เชียว
  4. ขึ้น, นั่ง, โดยสาร (ใช้กับรถยนต์ เครื่องบิน เป็นต้น)[2]
    ฉันขี่ซีอาร์วีของเพื่อนกลับบ้านทุกวัน
    เขาขี่เรือบินไปเชียงใหม่เป็นว่าเล่น

คำเกี่ยวข้องแก้ไข

คำแปลภาษาอื่นแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. Pittayaporn, Pittayawat (2014), chapter Layers of Chinese Loanwords in Proto-Southwestern Tai as Evidence for the Dating of the Spread of Southwestern Tai, in MANUSYA: Journal of Humanities, volume 20 (special issue), Bangkok: Chulalongkorn University, ISSN 0859-9920, pages 47–68.
  2. 2.0 2.1 ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมคำใหม่ เล่ม 1 ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ธนาเพรส, 2553. หน้า 22.