ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาจีนเก่า (OC *doːŋ, “ทองแดง”); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ທອງ (ทอง), ภาษาเขมร ទង់ (ทง̍), ថង (ถง) และ ទង (ทง), ภาษาเวียดนาม đồng (ด่ง)

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ทอง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtɔɔng
ราชบัณฑิตยสภาthong
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰɔːŋ˧/()

คำนามแก้ไข

ทอง

  1. ธาตุแท้ชนิดหนึ่งเนื้อแน่นมาก สีเหลืองสุกปลั่ง เป็นโลหะมีค่า, เรียกเต็มว่า ทองคำ
  2. เรียกสิ่งที่ทำด้วยทองเหลือง ว่า ทอง ก็มี
    กระทะทอง
    หม้อทอง
  3. โดยปริยายหมายถึงสีเหลือง ๆ อย่างสีทอง
    เนื้อทอง
    ผมทอง
    แสงทอง
  4. ใช้ประกอบสิ่งต่างบางอย่างโดยอนุโลมตามลักษณะสี เป็นชื่อเรียกเฉพาะ
    ขนมทอง
    ขนมชนิดหนึ่ง รูปวงกลม มีน้ำตาลหยอดข้างบน
    ปลาทอง
    ปลาชนิดหนึ่ง ตัวสีเหลืองหรือแดงส้ม
  5. (ภาษาปาก) ขี้

คำพ้องความแก้ไข

ดูที่ อรรถาภิธาน:ทอง

คำแปลภาษาอื่นแก้ไข

ภาษากฺ๋องแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทย ทอง

การออกเสียงแก้ไข

คำนามแก้ไข

ทอง

  1. ทองคำ

คำพ้องความแก้ไข

ภาษาคำเมืองแก้ไข

คำนามแก้ไข

ทอง

  1. ทองเหลืองที่ตีแผ่เป็นแผ่นบาง ลงรักแล้วปิดทองคำเปลว นิยมใช้หุ้มองค์พระเจดีย์ ป้องกันการผุกร่อน, ทองสักโก ก็ว่า

ภาษาเลอเวือะตะวันตกแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

คำนามแก้ไข

ทอง

  1. ย่าม

ภาษาอีสานแก้ไข

คำนามแก้ไข

ทอง

  1. ทองแดง