ดูเพิ่ม: ท็อฺง, ท่อง, ท้อง, และ ท๋อง

ภาษาไทย

แก้ไข
 
ทองคำ

รากศัพท์

แก้ไข

จากภาษาจีนเก่า (OC *doːŋ, “ทองแดง”); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ທອງ (ทอง), ภาษาคำเมือง ᨴᩬᨦ (ทอง), ภาษาไทลื้อ ᦑᦸᧂ (ทอ̂ง), ภาษาไทใหญ่ တွင်း (ต๊อ̂ง), ภาษาเขมร ទង់ (ทง̍), ថង (ถง) และ ទង (ทง), ภาษาเวียดนาม đồng

การออกเสียง

แก้ไข
การแบ่งพยางค์ทอง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtɔɔng
ราชบัณฑิตยสภาthong
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰɔːŋ˧/(สัมผัส)

คำนาม

แก้ไข

ทอง

  1. ธาตุแท้ชนิดหนึ่งเนื้อแน่นมาก สีเหลืองสุกปลั่ง เป็นโลหะมีค่า, เรียกเต็มว่า ทองคำ
  2. เรียกสิ่งที่ทำด้วยทองเหลือง ว่า ทอง ก็มี
    กระทะทอง
    หม้อทอง
  3. ใช้ประกอบสิ่งต่างบางอย่างโดยอนุโลมตามลักษณะสี เป็นชื่อเรียกเฉพาะ
    ขนมทอง
    ขนมชนิดหนึ่ง รูปวงกลม มีน้ำตาลหยอดข้างบน
    ปลาทอง
    ปลาชนิดหนึ่ง ตัวสีเหลืองหรือแดงส้ม
  4. (ภาษาปาก, สแลง) ขี้

คำพ้องความ

แก้ไข
ดูที่ อรรถาภิธาน:ทอง

คำแปลภาษาอื่น

แก้ไข

คำคุณศัพท์

แก้ไข

ทอง

  1. สีเหลืองที่มีความแวววาวอย่างโลหะทอง
  2. สีคล้ายเหลือง
    เนื้อทอง
    ผมทอง
    แสงทอง

ภาษากฺ๋อง

แก้ไข

รากศัพท์

แก้ไข

ยืมมาจากภาษาไทย ทอง

การออกเสียง

แก้ไข

คำนาม

แก้ไข

ทอง

  1. ทองคำ

คำพ้องความ

แก้ไข

ภาษาคำเมือง

แก้ไข

คำนาม

แก้ไข

ทอง

  1. ทองเหลืองที่ตีแผ่เป็นแผ่นบาง ลงรักแล้วปิดทองคำเปลว นิยมใช้หุ้มองค์พระเจดีย์ ป้องกันการผุกร่อน, ทองสักโก ก็ว่า

ภาษาเลอเวือะตะวันตก

แก้ไข

การออกเสียง

แก้ไข

คำนาม

แก้ไข

ทอง

  1. ย่าม

ภาษาอีสาน

แก้ไข

คำนาม

แก้ไข

ทอง

  1. ทองแดง