ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ซี
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsii
ราชบัณฑิตยสภาsi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/siː˧/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

คำอนุภาคแก้ไข

ซี

  1. คำประกอบท้ายคำอื่นเพื่อเสริมข้อความให้เด่น ให้ชัด หรือให้สละสลวยเป็นต้น, โดยมากใช้กับกริยาเป็นเชิงบังคับ เชิงชวนหรือรับคำเป็นต้น, ซิ หรือ สิ ก็ว่า
    ไปซี
    มาซี

รากศัพท์ 2แก้ไข

จากภาษาอังกฤษ cee (ซี, ชื่อเรียกอักษร C)

คำนามแก้ไข

ซี

  1. อักษรละติน C/c

ดูเพิ่มแก้ไข

รากศัพท์ 3แก้ไข

จากภาษาอังกฤษ/ภาษาอังกฤษแบบอเมริกา zee (ซี, ชื่อเรียกอักษร Z)

คำนามแก้ไข

ซี

  1. (พบได้ยาก, rare) อักษรละติน Z/z

การใช้แก้ไข

ไม่นิยมใช้เพราะพ้องกับชื่ออักษร C (ซี) เพื่อไม่ให้สับสนจึงใช้ แซด

ดูเพิ่มแก้ไข

รากศัพท์ 4แก้ไข

 
โน้ตดนตรี ซี

จากภาษาอังกฤษ si (ซี, โน้ตดนตรี ซี)

คำนามแก้ไข

ซี

  1. (ดนตรี, rare, proscribed) โน้ตตัวที่เจ็ดในสเกลซีเมเจอร์ มีสัญลักษณ์ว่า B, ที ก็เรียก

การใช้แก้ไข

ไม่นิยมใช้เพราะพ้องกับสัญลักษณ์ C ของโน้ต โด เพื่อไม่ให้สับสนจึงใช้ ที

ดูเพิ่มแก้ไข

ภาษาเขมรถิ่นไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

เทียบภาษาเขมร ស៊ី (ส̰ี)

คำกริยาแก้ไข

ซี

  1. กิน

ภาษาชองแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

คำนามแก้ไข

ซี

  1. งู

คำพ้องความแก้ไข

ภาษาทะวืงแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาเวียตติกดั้งเดิม *siː, จากภาษามอญ-เขมรดั้งเดิม *sii(ʔ); ร่วมเชื้อสายกับภาษาเวียดนาม tay (ตัย)

คำนามแก้ไข

ซี

  1. มือ

ภาษาแสกแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *siːᴮ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC siɪH), จากภาษาซีโน-ทิเบตันดั้งเดิม *b-ləj; ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย สี่, ภาษาคำเมือง ᩈᩦ᩵ (สี่), ภาษาลาว ສີ່ (สี่), ภาษาไทลื้อ ᦉᦲᧈ (สี่), ภาษาไทดำ ꪎꪲ꪿ (สิ่), ภาษาไทใหญ่ သီႇ (สี่), ภาษาไทใต้คง ᥔᥤᥱ (สี่), ภาษาอาหม 𑜏𑜣 (สี), ภาษาปู้อี sis, ภาษาจ้วง seiq

เลขแก้ไข

ซี

  1. สี่

ภาษาอีสานแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຊີ (ซี), ภาษาไทลื้อ ᦋᦲ (ชี)

คำกริยาแก้ไข

ซี (อาการนาม การซี)

  1. เจาะ, ทะลุ

คำนามแก้ไข

ซี

  1. เครื่องมือสำหรับเจาะ