ดูเพิ่ม: , พ., พี่, พี้, พุ, พู, พู่, และ พู้

ภาษาไทย แก้ไข

การออกเสียง แก้ไข

การแบ่งพยางค์พี
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpii
ราชบัณฑิตยสภาphi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰiː˧/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1 แก้ไข

สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *bwiːᴬ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC bj+j); ร่วมเชื้อสายกับภาษาอีสาน พี, ภาษาลาว ພີ (พี), ภาษาคำเมือง ᨻᩦ (พี), ภาษาเขิน ᨻᩦ (พี), ภาษาไทลื้อ ᦗᦲ (พี), ภาษาไทดำ ꪝꪲ (ปิ̱), ภาษาไทขาว ꪝꪲ, ภาษาไทใหญ่ ပီး (ปี๊), ภาษาอาหม 𑜆𑜣 (ปี), ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง piz, ภาษาจ้วง biz; ร่วมรากกับ ปุ๋ย

คำคุณศัพท์ แก้ไข

พี

  1. อ้วน, มักใช้เข้าคู่กับคำ อ้วน เป็น อ้วนพี

คำนาม แก้ไข

พี

  1. (ล้าสมัย) มัน

รากศัพท์ 2 แก้ไข

ยืมมาจากภาษาอังกฤษ pee (พี, ชื่อเรียกอักษร P)

คำนาม แก้ไข

พี

  1. ชื่อตัวอักษรในอักษรละติน P/p
ดูเพิ่ม แก้ไข

ภาษากฺ๋อง แก้ไข

การออกเสียง แก้ไข

เลข แก้ไข

พี

  1. สี่