ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์สู
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsǔu
ราชบัณฑิตยสภาsu
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/suː˩˩˦/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

จากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *suːᴬ¹; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩈᩪ (สู), ภาษาอีสาน สู, ภาษาลาว ສູ (สู), ภาษาไทลื้อ ᦉᦴ (สู), ภาษาไทดำ ꪎꪴ (สุ), ภาษาไทใหญ่ သူ (สู), ภาษาไทใต้คง ᥔᥧᥴ (สู๋), ภาษาอาหม 𑜏𑜥 (สู), ภาษาจ้วง sou

คำสรรพนามแก้ไข

สู

  1. (โบราณ) พวกคุณ, พวกท่าน, พวกเธอ
    กูเห็นว่าสูทั้งสองไปวัด

ดูเพิ่มแก้ไข

รากศัพท์ 2แก้ไข

คำคุณศัพท์แก้ไข

สู

  1. (โบราณ) อาย, อับอาย
    มาเดียวเปลี่ยวอกอ้า อายสู
    (ตะเลงพ่าย)
คำประสมแก้ไข

ภาษาอีสานแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *suːᴬ¹; ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย สู, ภาษาคำเมือง ᩈᩪ (สู), ภาษาลาว ສູ (สู), ภาษาไทลื้อ ᦉᦴ (สู), ภาษาไทดำ ꪎꪴ (สุ), ภาษาไทใหญ่ သူ (สู), ภาษาไทใต้คง ᥔᥧᥴ (สู๋), ภาษาอาหม 𑜏𑜥 (สู), ภาษาจ้วง sou

คำสรรพนามแก้ไข

สู

  1. คำสรรพนามบุรุษที่ 2 รูปพหูพจน์; พวกเธอ, พวกมึง