ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ไล่
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงlâi
ราชบัณฑิตยสภาlai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/laj˥˩/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *lajᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ໄລ່ (ไล่), ภาษาอาหม 𑜎𑜩 (ลย์)ภาษาจ้วง laeh

คำกริยาแก้ไข

ไล่ (คำอาการนาม การไล่)

  1. ตามไปติด ๆ เพื่อให้ทันหรือเพื่อกระทำอย่างใดอย่างหนึ่ง
    ไล่ยิง
    ไล่กัด
    ไล่ขวิด
    ไล่จิก
  2. ขับ, มักใช้เข้าคู่กันเป็น ไล่ขับ หมายความว่า บังคับให้ออกไปให้พ้น, บังคับให้ไปหรือให้ออกจากที่เดิม
    ไล่ควายเข้าคอก
    ไล่คนออกจากบ้าน
  3. ต้อนให้จนมุม
    เอาม้าและเรือไล่ขุน
  4. สอบดูลำดับก่อนหลังเพื่อทบทวนความรู้ความจำเป็นต้น
    เรียกนักเรียนมาไล่แบบ

รากศัพท์ 2แก้ไข

คำนามแก้ไข

ไล่

  1. ไม้ต่าง ๆ เรียกว่า ไม้ไล่