ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์เซี่ยน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsîian
ราชบัณฑิตยสภาsian
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sia̯n˥˩/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ສ້ຽນ (ส้ย͢น), ภาษาไทลื้อ ᦵᦉᧃᧉ (เส้น), ภาษาไทใหญ่ သဵၼ်ႈ (เส้น),ภาษาจ้วง sinx

คำนามแก้ไข

เสี้ยน

  1. เนื้อไม้ที่แตกเป็นเส้นเล็กปลายแหลมอย่างหนาม
  2. เรียกสิ่งอื่นที่มีลักษณะเช่นนั้น
    หน่อไม้แก่มีเนื้อเป็นเสี้ยน
  3. ข้าศึก
    สระทุกข์ราษฎร์รอนเสี้ยน
    (นิ. นรินทร์)
    เหือดเสี้ยนศึกสยาม สิ้นนาฯ
    (ตะเลงพ่าย)

รากศัพท์ 2แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ສ້ຽນ (ส้ย͢น)

คำนามแก้ไข

เสี้ยน

  1. ชื่อไม้ต้นชนิด Diplospora singularis Korth. ในวงศ์ Rubiaceae ดอกสีขาว ออกเป็นช่อสั้นตามง่ามใบ ผลกลม

รากศัพท์ 3แก้ไข

คำกริยาแก้ไข

เสี้ยน (คำอาการนาม การเสี้ยน หรือ ความเสี้ยน)

  1. (ภาษาปาก) ต้องการอย่างแรงกล้า (เดิมใช้กับยาเสพติด)