ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์รุก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงrúk
ราชบัณฑิตยสภาruk
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ruk̚˦˥/()
คำพ้องเสียงรุกข์

รากศัพท์ 1แก้ไข

จากภาษาเขมรเก่า *រុក (*รุก) หรือ ภาษาเขมรเก่ายุคอังกอร์ រុក (รุก); ร่วมเชื้อสายกับภาษาเขมร រុក (รุก)

คำกริยาแก้ไข

รุก (คำอาการนาม การรุก)

  1. ล่วงล้ำเข้าไปในเขตแดนของผู้อื่น, บุกเข้าไปในเขตของฝ่ายตรงข้ามเพื่อให้ได้ชัยชนะ
    รุกที่ดิน
    ทำไร่รุกเข้าไปในเขตหวงห้าม
    กองทัพรุกฝ่ายตรงข้าม
    ฟุตบอลทีมนี้เป็นฝ่ายรุกอยู่ตลอดเวลา
  2. เริ่มดำเนินการโดยวางแผนล่วงหน้า
    ทำงานในเชิงรุกเพื่อพัฒนาองค์กร
    นโยบายเชิงรุก
  3. โดยปริยายหมายถึงทำให้ถอยร่นหรือต้อนให้จนมุม
    เขาถูกนายรุกเสียจนตั้งตัวไม่ติด
  4. เดินตัวหมากรุกเข้าไปในตาซึ่งจะสามารถกินตัวขุนได้ในการเดินครั้งต่อไป

รากศัพท์ 2แก้ไข

คำกริยาแก้ไข

รุก (คำอาการนาม การรุก)

  1. ทำเส้นให้เล็ก (ใช้แก่แกะตรา)
    รุกลายเส้นในตราให้ชัด