ดูเพิ่ม: ʼรฺอง, รอง, และ ร่อง

ภาษาไทย

แก้ไข

รากศัพท์

แก้ไข

สืบทอดจากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *rɔːŋꟲ⁴; ร่วมเชื้อสายกับภาษาอีสาน ฮ้อง, ภาษาลาว ຮ້ອງ (ฮ้อง), ภาษาคำเมือง ᩁᩬ᩶ᨦ (รอ้ง), ภาษาเขิน ᩁᩬ᩶ᨦ (รอ้ง), ภาษาไทลื้อ ᦣᦸᧂᧉ (ฮ้อ̂ง), ภาษาไทดำ ꪭ꫁ꪮꪉ (ฮ้อง), ภาษาไทใหญ่ ႁွင်ႉ (ห๎อ̂ง), ภาษาไทใต้คง ᥞᥩᥒᥳ (ห๎อ̂ง), ภาษาคำตี้ ꩭွင်ႇ, ภาษาพ่าเก ꩭွင် (หอ̂ง์), ภาษาอาหม 𑜍𑜨𑜂𑜫 (รอ̂ง์), ภาษาจ้วง rongx

การออกเสียง

แก้ไข
การแบ่งพยางค์ร้อง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงrɔ́ɔng
ราชบัณฑิตยสภาrong
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/rɔːŋ˦˥/(สัมผัส)

คำกริยา

แก้ไข

ร้อง (คำอาการนาม การร้อง)

  1. เปล่งเสียงดัง
  2. โดยปริยายหมายถึงออกเสียงดังเช่นนั้น
    ฟ้าร้อง
    จักจั่นร้อง
  3. (ภาษาปาก) ใช้หมายความว่า ร้องเพลง ร้องไห้ ก็มี แล้วแต่คำแวดล้อมบ่งให้รู้
    เพลงนี้ร้องเป็นไหม
    อย่าร้องให้เสียน้ำตาเลย