ภาษาไทย แก้ไข

การออกเสียง แก้ไข

การแบ่งพยางค์ขาว
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkǎao
ราชบัณฑิตยสภาkhao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰaːw˩˩˦/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1 แก้ไข

สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *xaːwᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨡᩣ᩠ᩅ (ขาว), ภาษาปักษ์ใต้ ข้าว, ภาษาลาว ຂາວ (ขาว), ภาษาไทลื้อ ᦃᦱᧁ (ฃาว), ภาษาไทดำ ꪄꪱꪫ (ฃาว), ภาษาไทใหญ่ ၶၢဝ် (ขาว), ภาษาไทใต้คง ᥑᥣᥝᥴ (ฃ๋าว), ภาษาอาหม 𑜁𑜧 (ขว์) หรือ 𑜁𑜨𑜧 (ขอ̂ว์), ภาษาจ้วง kau/hau, ภาษาปู้อี haaul, ภาษาแสก ห่าว; เทียบภาษาไหลดั้งเดิม *kʰaːw

คำนาม แก้ไข

ขาว

  1. สีชนิดหนึ่งเหมือนสำลี

คำคุณศัพท์ แก้ไข

ขาว (คำอาการนาม ความขาว)

  1. มีสีอย่างสำลี
  2. โดยปริยายหมายความว่า แจ่มแจ้ง, สะอาดบริสุทธิ์, ปราศจากมลทิน

คำพ้องความ แก้ไข

ดูที่ อรรถาภิธาน:ขาว
คำตรงข้าม แก้ไข
ดูเพิ่ม แก้ไข
สีในภาษาไทย
     แดง      เขียว      เหลือง      ครีม      ขาว
     เลือดหมู      บานเย็น      น้ำเงินอมเขียว      มะนาว      ชมพู
     คราม      น้ำเงิน      ส้ม      เทา      เม็ดมะปราง
     ดำ      ม่วง      น้ำตาล      ฟ้า      ฟ้าอมเขียว

รากศัพท์ 2 แก้ไข

คำนาม แก้ไข

ขาว

  1. เทียนขาว, ชื่อเครื่องยาสมุนไพร

ภาษาคำเมือง แก้ไข

คำคุณศัพท์ แก้ไข

ขาว (ต้องการถอดอักษร) (คำอาการนาม กำขาว หรือ ความขาว)

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨡᩣ᩠ᩅ (ขาว)