ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาบาลี ปุญฺญ; เทียบภาษาสันสกฤต पुण्य (ปุณฺย)

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์บุน[เสียงสมาส]
บุน-ยะ-
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbunbun-yá-
ราชบัณฑิตยสภาbunbun-ya-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/bun˧/()/bun˧.ja˦˥./

คำนามแก้ไข

บุญ

  1. ความสุข
    หน้าตาอิ่มบุญ
  2. (ศาสนาพุทธ) การกระทำดีตามหลักคำสอน
    ไปทำบุญที่วัด
  3. ความดี, คุณงามความดี
    ปล่อยนกปล่อยปลาเอาบุญ
    เขาทำบุญช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก
  4. ผลของการทำความดีจากชาติปางก่อน
    เขามีบุญจึงเกิดมาบนกองเงินกองทอง

คำคุณศัพท์แก้ไข

บุญ

  1. ช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่น ในคำว่า ใจบุญ

คำประสมแก้ไข