ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *χiːŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂີງ (ขีง), ภาษาไทลื้อ ᦃᦲᧂ (ฃีง), ภาษาไทดำ ꪄꪲꪉ (ฃิง), ภาษาไทใหญ่ ၶိင် (ขิง), ภาษาอาหม 𑜁𑜢𑜂𑜫 (ขิง์), ภาษาจ้วง hing หรือ gieng, ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง hing หรือ gieng; เทียบภาษาจีนยุคกลาง (MC kɨɐŋ), ภาษาไหลดั้งเดิม *kʰɯːŋ

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ขิง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkǐng
ราชบัณฑิตยสภาkhing
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰiŋ˩˩˦/()

คำนามแก้ไข

ขิง (คำลักษณนาม หัว หรือ แง่ง)

  1. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Zingiber officinale Roscoe ในวงศ์ Zingiberaceae เหง้ามีกลิ่น รสเผ็ด ใช้ประกอบอาหารและทำยาได้, ขิงแกลง หรือ ขิงแครง ก็เรียก