ภาษาไทยแก้ไข

รูปแบบอื่นแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *ʰŋawᶜ¹, จากภาษาจีนเก่า (OC *ŋoːʔ, “รากบัว”);[1] ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉ᩠ᨦᩮᩢ᩶ᩣ (หเงั้า), ภาษาลาว ເຫງົ້າ (เหง็้า), ภาษาไทลื้อ ᦄᧁᧉ (หฺเง้า), ภาษาไทใหญ่ ငဝ်ႈ (ง้ว), ภาษาอาหม 𑜂𑜧 (งว์), 𑜂𑜨𑜧 (งอ̂ว์), หรือ 𑜂𑜧𑜈𑜫 (งว์ว์)

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์เง่า
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงngâo
ราชบัณฑิตยสภาngao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ŋaw˥˩/()

คำนามแก้ไข

เหง้า

  1. ลำต้นที่อยู่ใต้ดินของพืชบางชนิด เช่น ขิง กระวาน ที่จมอยู่ใต้ดิน
  2. ต้นเดิม, ต้นวงศ์

อ้างอิงแก้ไข

  1. Pittayaporn, Pittayawat (2014), chapter Layers of Chinese Loanwords in Proto-Southwestern Tai as Evidence for the Dating of the Spread of Southwestern Tai, in MANUSYA: Journal of Humanities, volume 20 (special issue), Bangkok: Chulalongkorn University, ISSN 0859-9920, pages 47–68.