ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ແຫ່ງ (แห่ง), ภาษาไทใหญ่ ႁဵင်း (เห๊ง)

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}
แห็่ง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงhɛ̀ng
ราชบัณฑิตยสภาhaeng
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/hɛŋ˨˩/()

คำนามแก้ไข

แห่ง

  1. ที่, มักใช้ซ้อนกับคำอื่น ในคำว่า แห่งหนตำบลใด ตำแหน่งแห่งที่

คำลักษณนามแก้ไข

แห่ง

  1. ลักษณนามของที่
    มีที่ดินอยู่หลายแห่ง

คำบุพบทแก้ไข

แห่ง

  1. ของ
    หอสมุดแห่งชาติ