ภาษาไทยแก้ไข

รูปแบบอื่นแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɣeːŋᴮ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC ɦeŋX, ɦeŋH); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ແຄ່ງ (แค่ง) หรือ ແຂ້ງ (แข้ง), ภาษาไทใหญ่ ၶႅင်ႈ (แข้ง) ,ภาษาจ้วง hengq

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}
แค็่ง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkɛ̂ng
ราชบัณฑิตยสภาkhaeng
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰɛŋ˥˩/()

คำนามแก้ไข

แข้ง

  1. ส่วนหน้าของขา ใต้เข่าลงไปถึงข้อเท้า
  2. ชายที่เป็นคู่ควง[1]
    อย่าเผลอไปจีบเธอเข้า เธอมีแข้งมาคุมทุกวัน

คำพ้องความแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมคำใหม่ เล่ม 1 ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ธนาเพรส, 2553. หน้า 26.