ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ເອີຍ (เอีย̃), ภาษาคำเมือง ᩉᩮᩥ᩠ᨿ (เหิย), ภาษาไทลื้อ ᦵᦠᧀ (เหิย)/ᦵᦣᧀ (เฮิย), ภาษาไทใหญ่ ဢူၺ် (อูญ)/ဢိုၺ် (อึญ)/ဢိူၺ်ႊ (เอิ๋ญ); เทียบภาษาเขมร អើយ (เอิย), ภาษาเวียดนาม ơi (เอย)

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์เอ๋ย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงə̌əi
ราชบัณฑิตยสภาoei
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔɤːj˩˩˦/()

คำอนุภาคแก้ไข

เอ๋ย

  1. คำลงท้ายชื่อหรือถ้อยคำเพื่อบอกให้รู้หรือร้องเรียกด้วยความเอ็นดู
    น้องเอ๋ย
  2. คำที่ใช้ในตอนขึ้นต้นคำกลอนหรือบทดอกสร้อย
    กาเอ๋ยกาดำ
    รถเอ๋ยรถทรง

คำพ้องความแก้ไข

  • (คำแสดงความเอ็นดู) เอ๊ย