ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *ʰnɔːᴮ¹, จากภาษาไทดั้งเดิม *ʰnoːᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉ᩠ᨶᩬᩴ᩵ (หนอํ่), ภาษาเขิน ᩉ᩠ᨶᩳ᩵ (หนอ่), ภาษาลาว ໜໍ່ (หนํ่), ภาษาไทลื้อ ᦐᦸᧈ (หฺน่อ̂), ภาษาไทใหญ่ ၼေႃႇ (น่อ̂), ภาษาพ่าเก ꩫေႃ (นอ̂), ภาษาอาหม 𑜃𑜦𑜡 (นอ̂), ภาษาจ้วง noq

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์หฺน่อ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงnɔ̀ɔ
ราชบัณฑิตยสภาno
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/nɔː˨˩/()

คำนามแก้ไข

หน่อ

  1. พืชที่งอกจากกอหรือเหง้าของต้นใหญ่
    หน่อไม้
  2. โดยปริยายเรียกสิ่งที่เกิดเช่นนั้น
  3. ลูก, ลูกชาย
    หน่อเนื้อเชื้อไข
  4. เชื้อสาย
    หน่อพุทธางกูร
  5. แผลเรื้อรังที่เกิดจากคุดทะราด เป็นตามฝ่าเท้า

ภาษาคำเมืองแก้ไข

คำนามแก้ไข

หน่อ

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᩉ᩠ᨶᩬᩴ᩵ (หนอํ่)