ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *zɤːᴮ (ตรง); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨪᩨ᩵ (ซื่), ภาษาเขิน ᨪᩨ᩵ (ซื่), ภาษาอีสาน ซื่อ หรือ ซือ, ภาษาลาว ຊື່ (ซื่), ภาษาไทลื้อ ᦌᦹᧈ (ซื่), ภาษาไทดำ ꪏꪳ꪿ (ซึ่), ภาษาไทใหญ่ သိုဝ်ႈ (สึ้ว), ภาษาไทใต้คง ᥔᥪ (สื), ภาษาอาหม 𑜏𑜢𑜤𑜈𑜫 (สึว์), ภาษาจ้วง soh, ภาษาจ้วงแบบหนง swh

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ซื่อ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsʉ̂ʉ
ราชบัณฑิตยสภาsue
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sɯː˥˩/()

คำคุณศัพท์แก้ไข

ซื่อ (คำอาการนาม ความซื่อ)

  1. ตรง
    คนซื่อ
  2. ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม, ทื่อ ก็ว่า
    พูดซื่อ ๆ
  3. ไม่คดโกง
    หน้าซื่อ
  4. นิ่งเฉยอยู่ไม่กระดุกกระดิกเหมือนสิ่งไม่มีชีวิต, ทื่อ ก็ว่า
    แข็งซื่อ

คำแปลภาษาอื่นแก้ไข

ภาษาอีสานแก้ไข

รากศัพท์ 1แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɟɤːᴮ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC d͡zɨH); ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย ชื่อ, ภาษาคำเมือง ᨩᩨ᩵ (ชื่), ภาษาลาว ຊື່ (ซื่), ภาษาไทลื้อ ᦋᦹᧈ (ชื่), ภาษาไทใหญ่ ၸိုဝ်ႈ (จึ้ว), ภาษาอาหม 𑜋𑜢𑜤𑜈𑜫 (จึว์) หรือ 𑜋𑜥 (จู)

คำนามแก้ไข

ซื่อ

  1. ชื่อ

รากศัพท์ 2แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *zɤːᴮ (ตรง) ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย ซื่อ, ภาษาคำเมือง ᨪᩨ᩵ (ซื่), ภาษาเขิน ᨪᩨ᩵ (ซื่), ภาษาลาว ຊື່ (ซื่), ภาษาไทลื้อ ᦌᦹᧈ (ซื่), ภาษาไทดำ ꪏꪳ꪿ (ซึ่), ภาษาไทใหญ่ သိုဝ်ႈ (สึ้ว), ภาษาไทใต้คง ᥔᥪ (สื), ภาษาอาหม 𑜏𑜢𑜤𑜈𑜫 (สึว์), ภาษาจ้วง soh, ภาษาจ้วงแบบหนง swh

รูปแบบอื่นแก้ไข

คำคุณศัพท์แก้ไข

ซื่อ (อาการนาม ความซื่อ)

  1. ซื่อ
  2. ตรง