ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}
ก็้อง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงgɔ̂ng
ราชบัณฑิตยสภาkong
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kɔŋ˥˩/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

คำกริยาวิเศษณ์แก้ไข

ก้อง (คำอาการนาม ความก้อง)

  1. ดังมากอย่างเสียงในที่จำกัดเช่นในโบสถ์, ดังไปได้ไกล
    เขาตะโกนก้องมาจากที่สูง

รากศัพท์ 2แก้ไข

จากภาษาจีนกลาง (gòng)[1]

คำนามแก้ไข

ก้อง

  1. บรรณาการ ในคำว่า จิ้มก้อง

คำกริยาแก้ไข

ก้อง (คำอาการนาม การก้อง)

  1. (โบราณ) อ่อนน้อมเจริญพระราชไมตรี
    พระเจ้ากรุงไทยแต่งขุนนางไปก้องกรุงปักกิ่ง
    (ประกาศ ร. ๔)

อ้างอิงแก้ไข