ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ໝອນ (หมอน), ภาษาไทใหญ่ မွၼ် (มอ̂น), ภาษาไทดำ ꪢꪮꪙ (หฺมอน), ภาษาอาหม 𑜉𑜨𑜃𑜫 (มอ̂น์)

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์หฺมอน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงmɔ̌ɔn
ราชบัณฑิตยสภาmon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/mɔːn˩˩˦/

คำนามแก้ไข

หมอน (คำลักษณนาม ลูก)

  1. เครื่องสำหรับหนุนศีรษะหรือหนุนสิ่งต่าง ๆ เป็นต้น, เรียกตามรูปทรงก็มี เรียกตามวัตถุประสงค์ที่ใช้สอยก็มี เรียกตามวัตถุที่ใช้ทำก็มี
    หมอนขวาน
    หมอนตะพาบ
    หมอนหน้าอิฐ
    หมอนหนุนศีรษะ
    หมอนหนุนเท้า
    หมอนหนุนรางรถไฟ
    หมอนไม้
    หมอนอิฐ
  2. เครื่องสำหรับอัดดินปืนในลำกล้องให้แน่น