ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʰrwɤnᴬ (ทาง, ถนน); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຫົນ (ห็น), ภาษาจ้วงใต้ hoenq , ภาษาจ้วง roen

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์หน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงhǒn
ราชบัณฑิตยสภาhon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/hon˩˩˦/()

คำนามแก้ไข

หน

  1. ทาง, ทิศ
    หนเหนือ
    หนใต้
  2. ครั้ง, คราว
  3. ที่, สถานที่, มักใช้เข้าคู่กับคำ แห่ง เป็น แห่งหน หรือ หนแห่ง
    ถึงยามค่ำน้ำค้างลงพร่างพร้อย น้องจะลอยลมบนไปหนใด
    (นิราศอิเหนา)
    ไม่รู้ว่าเวลานี้เขาอยู่แห่งหนตำบลใด

คำลักษณนามแก้ไข

หน

  1. ครั้ง, คราว
    3 หน

ภาษาอีสานแก้ไข

คำกริยาแก้ไข

หน (อาการนาม การหน)

  1. ขยาดกลัว