ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *wuːᴬ (ลอย), จากภาษาจีนยุคกลาง (MC bɨu); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨼᩪ (ฟู), ภาษาเขิน ᨼᩪ (ฟู), ภาษาอีสาน ฟู, ภาษาลาว ຟູ (ฟู), ภาษาไทลื้อ ᦝᦴ (ฟู), ภาษาไทใหญ่ ၽူး (ผู๊) หรือ ၾူး (ฝู๊), ภาษาอาหม 𑜇𑜥 (ผู), ภาษาจ้วง fouz, ภาษาปู้อี fux

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ฟู
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงfuu
ราชบัณฑิตยสภาfu
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/fuː˧/()

คำกริยาแก้ไข

ฟู (คำอาการนาม การฟู หรือ ความฟู)

  1. พองตัวขึ้น, ขยายตัวนูนขึ้น
    ขนมสาลี่ฟูมาก
    ปลาดุกฟู
  2. อูดขึ้น
    แป้งหมักฟูขึ้น
  3. พองโป่งขึ้นมา
    ผมฟู
    ปุยนุ่นฟู
    สุนัขขนฟู
  4. (โบราณ) ลอย (บนน้ำ)

คำประสมแก้ไข

ภาษาอีสานแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *wuːᴬ (ลอย), จากภาษาจีนยุคกลาง (MC bɨu); ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย ฟู, ภาษาคำเมือง ᨼᩪ (ฟู), ภาษาเขิน ᨼᩪ (ฟู), ภาษาลาว ຟູ (ฟู), ภาษาไทลื้อ ᦝᦴ (ฟู), ภาษาไทใหญ่ ၽူး (ผู๊) หรือ ၾူး (ฝู๊), ภาษาอาหม 𑜇𑜥 (ผู), ภาษาจ้วง fouz, ภาษาปู้อี fux

คำกริยาแก้ไข

ฟู (อาการนาม การฟู)

  1. ลอย (บนน้ำ)
    สัจจาผู้ชายนี้คือหินหนักหมื่น ถิ่มใส่น้ำจมหมิ่งแม่นบ่ฟู
    (กรุณาเพิ่มคำแปลของวลีหรือประโยคตัวอย่างนี้)