ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ກ້ອນ (ก้อน), ภาษาคำเมือง ᨠᩬ᩶ᩁ (กอ้ร), ภาษาเขิน ᨠᩬ᩶ᩁ (กอ้ร), ภาษาไทลื้อ ᦂᦸᧃᧉ (ก้อ̂น), ภาษาไทดำ ꪀ꫁ꪮꪙ (ก้อน), ภาษาไทใหญ่ ၵွၼ်ႈ (ก้อ̂น), ภาษาอาหม 𑜀𑜨𑜃𑜫 (กอ̂น์), ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง konj, ภาษาจ้วง gonj

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ก้อน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงgɔ̂ɔn
ราชบัณฑิตยสภาkon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kɔːn˥˩/()

คำนามแก้ไข

ก้อน

  1. คำบอกลักษณะของเล็ก ๆ ที่เกาะหรือติดรวมกันแน่น ไม่กำหนดรูปแน่นอน โดยมากมีลักษณะค่อนข้างกลม
    ข้าวเกาะกันเป็นก้อน
  2. เรียกสิ่งที่มีลักษณะเป็นของเล็ก ๆ ที่เกาะหรือติดรวมกันแน่น ไม่กำหนดรูปแน่นอน
    แถวนี้มีก้อนหินขนาดใหญ่อยู่กระจัดกระจาย
  3. สิ่งที่แยกหรือแตกออกจากสิ่งใหญ่ ไม่กำหนดรูปแน่นอน โดยมากมีลักษณะค่อนข้างกลม
    ก้อนอิฐ
    ก้อนหิน
  4. โดยปริยายหมายถึง จำนวนรวม
    ได้เป็นเงินก้อน

คำลักษณนามแก้ไข

ก้อน

  1. เรียกของเล็ก ๆ ที่เกาะหรือติดรวมกันแน่น
    แม่นำหินสองก้อนมาประดับสวน
    ข้าวสองก้อนตกลงบนพื้น

ภาษาปักษ์ใต้แก้ไข

คำนามแก้ไข

ก้อน

  1. เงิน 1 สลึง (ที่สงขลามีค่า = 15 สตางค์)