ภาษาไทย

แก้ไข

รากศัพท์

แก้ไข

สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *ʔiːŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩋᩥ᩠ᨦ (อิง), ภาษาเขิน ᩋᩥ᩠ᨦ (อิง), ภาษาลาว ອີງ (อีง), ภาษาไทลื้อ ᦀᦲᧂ (อีง), ภาษาไทดำ ꪮꪲꪉ (อิง), ภาษาไทใหญ่ ဢိင် (อิง), ภาษาไทใต้คง ᥟᥤᥒ (อีง), ภาษาพ่าเก ဢိင် (อิง์), ภาษาอาหม 𑜒𑜢𑜂𑜫 (อิง์), ภาษาจ้วง ing, ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง ing

การออกเสียง

แก้ไข
การแบ่งพยางค์อิง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงing
ราชบัณฑิตยสภาing
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔiŋ˧/(สัมผัส)
คำพ้องเสียงอิงค์

คำกริยา

แก้ไข

อิง (คำอาการนาม การอิง)

  1. (สกรรม) พิง
    อิงหมอน
  2. พึ่ง, อาศัย, บางทีใช้เข้าคู่กับคำ อาศัย เป็น อิงอาศัย