ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาอีสาน เบิ่ง, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC mʉɐŋ, mʉɐŋH) (ซึ่งเป็นรากของภาษาไทย มอง อีกด้วย)

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}
เบิ็่ง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbə̀ng
ราชบัณฑิตยสภาboeng
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/bɤŋ˨˩/()

คำกริยาแก้ไข

เบิ่ง (คำอาการนาม การเบิ่ง)

  1. จ้องดูอย่างเต็มตา
    เบิ่งตา
  2. แหงนหน้าดู

ภาษาอีสานแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC mʉɐŋ, mʉɐŋH); ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย มอง, ภาษาลาว ເບິ່ງ (เบิ่ง) และ ມອງ (มอง), ภาษาไทลื้อ ᦙᦸᧂ (มอ̂ง), ภาษาไทใหญ่ မွင်း (ม๊อ̂ง), ภาษาไทใต้คง ᥛᥩᥒᥰ (ม๊อ̂ง)

คำกริยาแก้ไข

เบิ่ง (อาการนาม การเบิ่ง)

  1. มอง, ดู