ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

กิน +‎ เมือง; เป็นไปได้ว่าแปลตรงตัวจากภาษามอญ စဍုၚ် (จฑุง์)[1][2]

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์กิน-เมือง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงgin-mʉʉang
ราชบัณฑิตยสภาkin-mueang
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kin˧.mɯa̯ŋ˧/()

คำกริยาแก้ไข

กินเมือง

  1. (สำนวน, โบราณ) ครองเมือง

คำพ้องความแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. ศิขรินทร์ แสงเพชร. "คำยืมภาษามอญในกฎหมายตราสามดวง". ภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย ๒๑๖. ฉบับที่ ๒, ปีที่ ๑, ธันวาคม ๒๕๕๐ - พฤษภาคม ๒๕๕๑.
  2. สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (๒๕๔๕). เทศาภิบาล. กรุงเทพฯ: มติชน. →ISBN. pp. 49–50.