ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์หอม
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงhɔ̌ɔm
ราชบัณฑิตยสภาhom
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/hɔːm˩˩˦/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

จากภาษาเขมร ក្រហម (กฺรหม, แดง) (ในคำ ខ្ទឹមក្រហម (ขฺทึมกฺรหม, หอมแดง; กระเทียมแดง))

คำนามแก้ไข

หอม

  1. ชื่อไม้ล้มลุกมีหัวหลายชนิดในสกุล Allium วงศ์ Alliaceae กลิ่นฉุน ใช้ปรุงอาหาร เช่น หอมใหญ่ หอมหัวใหญ่ หรือ หอมฝรั่ง (A. cepa L.), หอม หอมหัว หรือ หอมแกง (A. ascalonicum L.) ชนิดหลังนี้มักเรียก หอมแดง
คำเกี่ยวข้องแก้ไข

รากศัพท์ 2แก้ไข

คำนามแก้ไข

หอม

  1. ชื่อกล้วยหลายพันธุ์ [Musa (AAA Group)] ซึ่งกลายมาจากกล้วยป่า (Musa acuminata Colla) กลิ่นหอม ไม่มีเมล็ด เช่น กล้วยหอมทอง กล้วยหอมเขียว

รากศัพท์ 3แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *hoːmᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉᩬᨾ (หอม), ภาษาเขิน ᩉᩬᨾ (หอม), ภาษาลาว ຫອມ (หอม), ภาษาไทลื้อ ᦠᦸᧄ (หอ̂ม), ภาษาไทใหญ่ ႁွမ် (หอ̂ม), ภาษาพ่าเก ꩭွံ (หอ̂ํ), ภาษาอาหม 𑜑𑜨𑜪 (หอ̂ํ) หรือ 𑜍𑜨𑜪 (รอ̂ํ), ภาษาจ้วง hom

คำกริยาแก้ไข

หอม (คำอาการนาม การหอม)

  1. จูบ
  2. ได้รับกลิ่นดี

คำคุณศัพท์แก้ไข

หอม (คำอาการนาม ความหอม)

  1. มีกลิ่นดี

คำแปลภาษาอื่นแก้ไข

คำตรงข้ามแก้ไข

รากศัพท์ 4แก้ไข

ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉᩬᨾ (หอม), ภาษาเขิน ᩉᩬᨾ (หอม), ภาษาลาว ຫອມ (หอม), ภาษาไทลื้อ ᦠᦸᧄ (หอ̂ม), ภาษาไทใหญ่ ႁွမ် (หอ̂ม), ภาษาพ่าเก ꩭွံ (หอ̂ํ), ภาษาจ้วง hom, ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง hom

คำกริยาแก้ไข

หอม

  1. (โบราณ) เก็บ, รวบรวม (ในความว่า เก็บหอมรอมริบ)

ภาษาคำเมืองแก้ไข

คำคุณศัพท์แก้ไข

หอม (คำอาการนาม กำหอม หรือ ความหอม)

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᩉᩬᨾ (หอม)

คำกริยาแก้ไข

หอม (คำอาการนาม ก๋ารหอม หรือ ก๋านหอม)

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᩉᩬᨾ (หอม)