ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์ 1แก้ไข

แผลงมาจาก ท่ง, จากภาษาไทดั้งเดิม *doŋᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ທົ່ງ (ท็่ง), ภาษาอีสาน ท่ง, ภาษาคำเมือง ᨴᩫ᩠᩵ᨦ (ท็่ง), ภาษาเขิน ᨴᩫ᩠᩵ᨦ (ท็่ง), ภาษาไทลื้อ ᦑᦳᧂᧈ (ทุ่ง), ภาษาไทใหญ่ တူင်ႈ (ตู้ง), ภาษาไทดำ ꪶꪕ꪿ꪉ (โต่̱ง), ภาษาไทใต้คง ᥖᥨᥒ (โตง), ภาษาอาหม 𑜄𑜤𑜂𑜫 (ตุง์)

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ทุ่ง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtûng
ราชบัณฑิตยสภาthung
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰuŋ˥˩/()

คำนามแก้ไข

ทุ่ง

  1. ที่ราบโล่ง

คำแปลภาษาอื่นแก้ไข

รากศัพท์ 2แก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ทุ่ง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtûng
ราชบัณฑิตยสภาthung
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰuŋ˥˩/()

คำนามแก้ไข

ทุ่ง

  1. ขี้

คำกริยาแก้ไข

ทุ่ง (คำอาการนาม การทุ่ง)

  1. (อกรรม) ขี้