ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาแต้จิ๋ว (zêng2, บวม; อืด), ตัดมาจากสำนวน 腫餃 (zêng2 giao2, สถานการณ์ที่ไม่อาจเยียวยาได้, แปลตามตัวอักษร เกี๊ยวอืด)[1]

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}
เจ็๊ง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงjéng
ราชบัณฑิตยสภาcheng
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/t͡ɕeŋ˦˥/()

คำกริยาแก้ไข

เจ๊ง (คำอาการนาม การเจ๊ง)

  1. (ภาษาปาก) เลิกล้มกิจการเพราะหมดทุน
  2. (ภาษาปาก) สิ้นสุด
  3. (ภาษาปาก) พัง, ชำรุด

อ้างอิงแก้ไข