ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาแต้จิ๋ว (bhuê2, หาง; ปลาย)

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์โบ้ย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbôoi
ราชบัณฑิตยสภาboi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/boːj˥˩/()

คำกริยาแก้ไข

โบ้ย (คำอาการนาม การโบ้ย)

  1. (ภาษาปาก) โยนหรือปัดไปให้เป็นเรื่องหรือความรับผิดชอบของคนอื่น
    พอนักข่าวถามถึงเรื่องการขายหุ้น ท่านก็รีบโบ้ยให้ไปถามสรรพากร
    ถ้าทำงานนี้ไม่ไหว เธอจะโบ้ยให้ใครไปทำบ้างก็ได้นะ

อ้างอิงแก้ไข