ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}
ซ็่อย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsɔ̂i
ราชบัณฑิตยสภาsoi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sɔj˥˩/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

คำนามแก้ไข

สร้อย

  1. ขนคอสัตว์
    สร้อยคอไก่
    สร้อยคอสิงโต
  2. เครื่องประดับที่ทำเป็นเส้น (คำลักษณนาม สาย หรือ เส้น)
    สร้อยคอ
    สร้อยข้อมือ

รากศัพท์ 2แก้ไข

คำนามแก้ไข

สร้อย (คำลักษณนาม ตัว)

  1. ชื่อปลาน้ำจืดหลายชนิดหลายสกุล ในวงศ์ Cyprinidae มีพฤติกรรมรวมกันเป็นฝูงในลำน้ำใหญ่ในฤดูน้ำ และว่ายทวนน้ำขึ้นไปหากินหรือสืบพันธุ์ในแหล่งน้ำที่ไหลเอ่อนองหรือท่วมขังในตอนกลางและปลายฤดูน้ำหลาก ส่วนใหญ่ลำตัวสีขาวเงินและมีจุดคล้ำหรือจุดดำบนเกล็ดจนเห็นเป็นเส้นสายหลายแถบพาดตามยาวอยู่ข้างตัว
คำพ้องความแก้ไข

รากศัพท์ 3แก้ไข

คำนามแก้ไข

สร้อย

  1. คำหรือวลีที่ใช้ลงท้ายวรรค ท้ายบาท หรือท้ายบทร้อยกรอง เพื่อให้ครบตามจำนวน เพื่อความไพเราะของเสียงและความหมายหรือเพื่อแสดงว่าจบตอน เช่น นา เฮย ฤๅ บารนี แก่แม่นา โสตถิ์เทอญ
  2. คำที่เติมหรือประกอบคำอื่นเพื่อให้ไพเราะหรือเต็มความ เช่น เสื้อแสง หนังสือหนังหา
  3. คำต่อท้ายราชทินนาม
  4. บทลูกคู่ บทซ้ำ หรือบทรับ ในเพลงหรือบทกวี

รากศัพท์ 4แก้ไข

คำนามแก้ไข

สร้อย

  1. (ร้อยกรอง) ผู้หญิง, นาง
    จำใจจำจากสร้อย
    (ตะเลงพ่าย)

รากศัพท์ 5แก้ไข

คำนามแก้ไข

สร้อย

  1. (ร้อยกรอง) ดอกไม้
    สร้อยสลา
    ดอกหมาก

รากศัพท์ 6แก้ไข

คำกริยาแก้ไข

สร้อย

  1. (ร้อยกรอง) โศก
    เศร้าสร้อย
    สร้อยเศร้า