ภาษาไทยแก้ไข

รากศัพท์แก้ไข

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɗaːmꟲ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨯ᩶ᩣ᩠ᨾ (ด้าม), ภาษาเขิน ᨯ᩶ᩣ᩠ᨾ (ด้าม), ภาษาลาว ດ້າມ (ด้าม), ภาษาไทลื้อ ᦡᦱᧄᧉ (ด้าม), ภาษาไทดำ ꪒꪾ꫁ (ด้ำ), ภาษาไทขาว ꪒꪝꪾꫂ (ดป̱ำ2), ภาษาไทใหญ่ လၢမ်ႈ (ล้าม), ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง ndamj

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ด้าม
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงdâam
ราชบัณฑิตยสภาdam
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/daːm˥˩/()

คำนามแก้ไข

ด้าม

  1. ส่วนของสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ใช้ถือใช้จับ
    ด้ามมีด
    ด้ามขวาน
  2. ต้น, ทาง
    โดยด้ามอาทิสวคนธ์
    (ม. คำหลวง จุลพน)
    ผู้เผด็จด้ามตัณหา
    (ม. คำหลวง ฉกษัตริย์)
    โดยด้ามอาทิทศธรรมสนท้าว
    (ม. คำหลวง นครกัณฑ์)
    แลราชผู้มีอยู่ในด้ามมารคธรรม
    (ม. คำหลวง นครกัณฑ์)

คำลักษณนามแก้ไข

ด้าม

  1. เรียกของบางอย่างที่มีลักษณะเช่นนั้น
    ปากกาด้ามหนึ่ง
    ปากกา 2 ด้าม
    ไม้กวาด 1 ด้าม