ภาษาไทยแก้ไข

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์ชิน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงchin
ราชบัณฑิตยสภาchin
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/t͡ɕʰin˧/()

รากศัพท์ 1แก้ไข

เทียบภาษาคำเมือง ชิน (ตะกั่วผสม)

คำนามแก้ไข

ชิน

  1. โลหะเจือชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยตะกั่วและดีบุก นิยมใช้ทำพระเครื่อง
  2. (โบราณ) ดีบุกดำ

รากศัพท์ 2แก้ไข

คำกริยาแก้ไข

ชิน (คำอาการนาม การชิน หรือ ความชิน)

  1. เคยบ่อย ๆ จนคุ้นหรือเจน

รากศัพท์ 3แก้ไข

คำกริยาแก้ไข

ชิน (คำอาการนาม การชิน)

  1. บุอย่างบุทองแดง

รากศัพท์ 4แก้ไข

จากภาษาสันสกฤต जैन (ไชน, เชน)

คำวิสามานยนามแก้ไข

ชิน

  1. เชน, ชื่อศาสนาหนึ่งในอินเดีย

รากศัพท์ 5แก้ไข

 
วิกิพีเดียมีบทความเกี่ยวกับ:
Wikipedia

จากภาษาพม่า ချင်း (ขฺยง์:)

คำวิสามานยนามแก้ไข

ชิน

  1. ชื่อรัฐหนึ่งของประเทศพม่า

รากศัพท์ 6แก้ไข

จากภาษาสันสกฤต जिन (ชิน, ผู้ชนะ), จากภาษาบาลี ชิน (ผู้ชนะ)

การออกเสียงแก้ไข

การแบ่งพยางค์[เสียงสมาส]
ชิ-นะ-
[เสียงสมาส]
ชิน-นะ-
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงchí-ná-chin-ná-
ราชบัณฑิตยสภาchi-na-chin-na-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/t͡ɕʰi˦˥.na˦˥.//t͡ɕʰin˧.na˦˥./

คำนามแก้ไข

ชิน

  1. ผู้ชนะ
  2. พระพุทธเจ้า, ใช้ประกอบกับคำอื่นเป็น ชินวร ชิเนนทร์

ภาษาคำเมืองแก้ไข

คำนามแก้ไข

ชิน

  1. ตะกั่วผสม